Er zijn aanwezigheden die niet in een functie passen, noch in een foto, noch zelfs in een losse herinnering. Boris was zo'n aanwezigheid: heel, constant, onmogelijk te reduceren.

Hij ging heen op 24 april, op de dag dat hij 7 jaar werd. Zeven jaar, afgerond met een bijna wrede precisie, alsof hij precies wist wanneer het tijd was om te gaan. 

Boris hoorde op eigen recht bij Microgreens. Hij was geen accessoire en ook geen toeschouwer. Hij zag dit allemaal groeien, struikelen en weer overeind komen. Hij was er in de goede dagen, natuurlijk, maar in de moeilijke dagen werd hij onmisbaar. Als alles zwaarder, onzekerder, kwetsbaarder leek, was er in hem altijd een ontwapenende lichtheid, een eenvoudige manier om te herinneren dat er nog grond onder de voeten was.

Hij was een vriend in de meest volledige zin van het woord. Aanwezig zonder te eisen, attent zonder op te dringen. Hij had een heel eigen manier van zijn, intens aanhankelijk, bijna overdadig met zijn kusjes, alsof de genegenheid dringend was en niet kon wachten. Nu we terugkijken, was dat misschien ook zo.

Hij was ook van een zeldzame schoonheid. Niet alleen die je ziet, al was hij eerlijk gezegd een van de mooiste honden ter wereld, maar de schoonheid die zich toont in een gebaar, in de manier waarop hij keek, in de manier waarop hij ruimte innam zonder er ooit zwaar op te wegen.

Er is nu een vreemde stilte. Geen totale afwezigheid, want sommige dingen verdwijnen niet zomaar, maar een soort tussenruimte, een leegte die nog moet leren bestaan.

Wat blijft, is alles wat hij was: de kameraadschap, de zachtheid, de vaste aanwezigheid in onzekere momenten. Er blijft een onzichtbaar spoor. En er blijft vooral de zekerheid dat er iets oprechts was en dat we het geluk hadden, immens en onherhaalbaar, om het te mogen beleven.