Ik volg het nieuws over Leiria en omgeving en het spoor van verwoesting van storm Kristin met een brok in mijn keel die maar niet verdwijnt. En nee, ik ben er niet. Ik schep geen modder uit mijn huis en ik kijk niet door een gat naar de hemel waar een dak hoort te zitten. Maar er is een oefening die ik niet kan stoppen en die mijn bloed doet stollen: wat als het hier was?

Wat als het Microgreens was? Wat als het onze kassen waren, het werk van jaren, dat letterlijk in tien minuten wegvliegt? Wat als onze mensen, die elke dag hun gezicht en zweet geven, morgen aankwamen en geen grond meer hadden om op te staan en geen dak om hen te beschutten?

Genoeg met naar de beelden van Leiria kijken alsof het een fictiefilm is. Wat we zien, de verwoeste bedrijven en huizen, de loodsen verdraaid als verfrommeld papier, de weggevaagde velden, zijn niet zomaar “materiële schade”. Het zijn levens die stilstaan. Als een bedrijf wegwaait, komt er bij niemand loon op de rekening. Als een school zonder ramen komt te zitten, staat de toekomst van een kind op pauze.

Het land loopt op twee snelheden en Kristin heeft dat bewezen. Terwijl sommigen op kantoren in Lissabon discussiëren over “technische details”, zijn er mensen in Leiria die niet warm kunnen douchen. Die geen bereik hebben om hun familie te laten weten dat ze nog leven. 

We hebben het over een amputatie. Leiria werd doormidden gesneden terwijl de rest van het land de filmpjes vanaf de bank bekeek. Het is stuitend om de politiek van het “het lijkt wel zo” te zien. Het lijkt alsof ze helpen, het lijkt alsof ze meeleven, het lijkt alsof het ze iets kan schelen. Maar de waarheid is lelijker: het binnenland en het centrum blijven de achtertuin van Lissabon. Ze dienen alleen voor de statistieken van onheil of voor propagandafoto's tussen het puin.

Ik kijk naar Microgreens en zie het gezicht van mijn mensen. En ik vraag me af: wie zou hen opvangen als onze wereld in tien minuten wegwaaide? Als Microgreens veranderde in een skelet van verdraaid ijzer voordat we “help” konden zeggen? Wie zou ons waardigheid brengen in plaats van lege persberichten? Wie zou ons garanderen dat het “morgen” niet slechts een zwart gat van bureaucratie was?

Wat er in Leiria gebeurde was geen meteorologisch ongeluk, het was een brute herinnering dat we allemaal tragisch kwetsbaar zijn. Dat de afstand tussen “succes hebben” en “niets hebben” slechts een windvlaag is.

Kijk niet weg en help zoals jullie kunnen. Deel, praat, eis oplossingen. 

Deel dit niet uit medelijden. Deel het uit woede. Deel het omdat morgen de wind van richting kan veranderen en bij jullie op de deur klopt. Deel het, want als we nu niet roepen om de buur die alles kwijt is, wie roept er dan voor ons als wij de “vergetenen” van het volgende journaal zijn?

Leiria mag niet vergeten worden zodra de zon weer schijnt. Want voor wie de grond onder zijn voeten kwijt is, is de storm nu pas begonnen.

Foto: João Porfírio