Het korte antwoord is simpel: er gaat bijna niets verloren.

Maar het volledige antwoord is interessanter.

Wie met verse producten werkt, vooral met microgreens, bloemen en bijzondere bladeren, merkt dat kwaliteit vaak in de details zit. Een microgreen kan perfect gezond, lekker en voedzaam zijn, maar toch de ideale grootte voorbij zijn voor wat onze klanten zoeken. Het is niet slecht geworden. Het voldoet gewoon niet meer aan de standaard die wij hebben vastgesteld.

Precies hier begint het verhaal van de zogenaamde “uitval”.

De productieresten van onze microgreens gaan naar de compost. In plaats van afval te worden, keren ze als organisch materiaal terug naar de grond en helpen ze nieuwe teeltcycli te voeden. De resten van bloemen en bladeren worden in de bodem van de boerderij verwerkt, wat de structuur, de vruchtbaarheid en het waterhoudend vermogen ervan verbetert.

In zekere zin voedt wat we telen dus de volgende gewassen. De cirkel is rond. Wat vandaag niet meer op een bord kan belanden, helpt morgen nieuwe microgreens, nieuwe bloemen en nieuwe bladeren te laten groeien.

Maar er is nog een ander soort overschot dat ons aan het denken zet.

Een goed voorbeeld zijn onze courgettes. De chefs met wie we werken zoeken ze klein, mals en met heel specifieke kenmerken. Dat is het product dat we telen en dat past bij wat Microgreens is.

Natuurlijk blijven sommige courgettes doorgroeien voorbij dat punt.

We zouden ze kunnen verkopen. We zouden een apart verkoopkanaal kunnen opzetten. We zouden andere manieren kunnen zoeken om ze kwijt te raken. Maar eerlijk gezegd ligt onze focus daar niet.

Daarom kozen we voor iets wat ons nuttiger lijkt: ze schenken aan sociale instellingen.

Het is een eenvoudige beslissing. De courgettes zijn nog steeds uitstekend om te eten, nog steeds vers en hebben nog steeds voedingswaarde. Als wij er geen commercieel gebruik voor hebben, vinden we het logisch dat ze gebruikt kunnen worden door wie ze nodig heeft.

Eigenlijk kijken we naar deze producten zoals naar al het andere wat we telen: naar de waarde die ze hebben, en niet alleen naar de waarde die we ermee kunnen verkopen.

We leven in een tijd waarin veel over duurzaamheid wordt gesproken. En terecht.

Maar wij geloven dat duurzaamheid zelden om grote gebaren draait. Vaak is het gewoon de optelsom van kleine beslissingen die we elke dag nemen. Beslissingen die verspilling voorkomen, voedingsstoffen aan de bodem teruggeven, de bruikbaarheid van een product verlengen en de best mogelijke bestemming zoeken voor wat we produceren.

Want telen brengt verantwoordelijkheid met zich mee. En die verantwoordelijkheid stopt niet wanneer de oogst voorbij is.