Vandaag lag Europa in het donker.

In een oogwenk verdween wat we voor vanzelfsprekend hielden — het licht, de communicatie, de routine. De lichten gingen uit, de schermen werden zwart, de telefoons vielen stil. 

Plotseling beseffen we hoe fragiel ons leven is. Hoe het afhangt van onzichtbare draden, van stille infrastructuren die ons, wanneer ze uitvallen, verloren in het donker achterlaten. We waren overgeleverd aan iets waarvan we ons al niet meer herinnerden hoe het was: de stilte, het wachten, de kwetsbaarheid.

De black-out was niet alleen elektrisch, maar ook mentaal. Het was een schok voor onze illusie van controle.

Misschien moeten we even stilstaan om te zien.

Zien dat geen enkele stad overeind blijft zonder energie. Dat er zonder netwerken geen bedrijven zijn, geen scholen, geen ziekenhuizen.
Zien dat onze dagelijkse haast, de eindeloze consumptie, het constante lawaai... dat alles afhangt van iets wat wij niet in de hand hebben.

Hier hebben we dankzij onze zonnepanelen en batterijen de werking op 100% kunnen houden. We blijven produceren, oogsten, verpakken en bestellingen klaarmaken. Want niets houdt deze toewijding aan onze klanten tegen.

Maar niet alles hangt van ons af…

Zo'n black-out is niet zomaar een tegenvaller. Het is een herinnering.

Hij herinnert ons eraan dat autonomie kostbaar is, dat de vrijheid die we voelen in een oogwenk kan worden onderbroken, dat technologie, ook als ze onverwoestbaar lijkt, net zo kwetsbaar is als wij.

En misschien kunnen we midden in deze storing een teken vinden.

Een teken dat we meer veerkracht nodig hebben, meer alternatieven, meer bewustzijn.

Vandaag vragen we ons in de afgedwongen stilte af:
— Zijn we voorbereid op een wereld waarin zekerheid niet bestaat?
— Kunnen we ons aanpassen zonder angst, zonder woede, zonder het toeval de schuld te geven?

Want zo is het leven nu eenmaal: leren leven in onzekerheid en toch doorgaan.

Vandaag ontbrak het licht, maar de moed mag ons niet ontbreken.